غزل ابتدای جلسه و گریز بهروضه شب عاشورا، محرم ۱۴٠۳ابتدا گریه'>گریه انتها گریهمی کُشد آخرش مرا گریهگریه گریه، همیشه می چسبددر علن گریه در خفا گریهمدتی هست دائم الاشکمبی صدا گریه،با صدا گریه(زخمی ام التیام می خواهم)*مرهمِ دردِ بی دوا گریهغزل و اشک، یار دیرینندبه غزل می دهد صفا گریهغزل است این؟بعید میدانمواژه واژه هجا هجا گریهاز ازل، از همان نخست خداناف مارا بریده با گریهآخرش بی بهانه، بی علتمی رود سمت کربلا گریهحرف گودال شد، چه باید کرد؟ در دو راهی مرگ یا گریهشاه از روی زین زمین افتادشد تمامیِ ما سوا گریهتا که افتاد، مادرش غش کردخواهرش ناله زد و ما گریهچقدر کار شمر طول کشیداز سرِ ظهر تا عشا گریهمی کند کندیِ سرِ خنجربه سری که شد از قفا... گریهحامد محمدیوحید محمدی*این مصرع از آقای برقعی است.

مناجات با امام حسین علیه السلام وگریز به روضه ی حضرت رقیه (س)محرم ۱۴٠۳مُهر کرده روی قلب ما خدا اسم تو رااز همان اول بلد بودیم ما اسم تو راهر زمان در کارمان گیر و گره افتاده استیا ابوفاضل مدد گفتیم یا اسم تو رارزق و روزی همه ایل و تبارش می رسدمی بَرد هر لحظه، هر ساعت گدا اسم تو راراهمان کوتاه شد، درها به رومان بازهر زمان گفتیم بعد از ربّنا اسم تو راآن زمانی توبه ی آدم قبول افتاد کهدر میان گریه هایش زد صدا اسم تو راپا به پای گریه کن ها خواهرت هم گریه کردکربلا شد هر کجا بردیم تا اسم تو راای فدای آن شهیدی که کنار علقمهبعدِ یا زهرا صدا زد ابتدا اسم تو راخوش به حال زائر صاحب دلی که می شنیداز در و دیوارهای کربلا اسم تو راهر شب آوردیم به دستور"فابک للحسین"، دست کم بین گریز روضه ها اسم تو رابارهای بار در متن مقرّم دیده امپاره پاره قطعه قطعه زیر پا اسم تو راحا و سین و یا و نونَ ت نامرتب شد حسینپس مرتّب گریه کردم هر هجا اسم تو راقسمتش یا کعب نی میشد وَ یا سیلیِ زجردخترت می بُرد آقا، هر کجا اسم تو راوحید محمدی

شعر روضه حضرت ابالفضل علیه السلامتاسوعای محرم ۱۴٠۳زبان حال حضرت زینب(س) بعدِ تو خیمه ی ما غرق عزا شد، بد شدکمر شاه که از داغ تو تا شد، بد شدلشکر نیزه و شمشیر و عصا ریخت سرتاز تنت دست جدا... دست جدا شد، بد شدبین ابروی تو را فاصله انداخت عمودفرقت ای ماه بنی عشق دو تا شد، بد شدشاهِ تنها شده بعد از تو، زمین گیر شد ووسط گودی گودال چه ها شد... بد شدشمر فهمید که عباس ندارم... شر شدقائله دور و بر خیمه به پا شد، بد شدرفتی و بعد تو ای سرو دل آرا، به حرمپای شمر و شبث و حرمله وا شد، بد شداحترامم سر جا بود ولی بعد از تواین اسارت که چنین قسمت ما شد، بد شدسر تو رفت به نیزه، سر ما داد زدندبه خدا خون به دل آل عبا شد... بد شدسر هر کوچه و بازار به ما خندیدندعاقبت خواهرت انگشت نما شد، بد شدوحید محمدی